nee het gaat hier niet over de ophokplicht.
Ik moet mijn ei kwijt!
Zoals sommigen van jullie al weten verhuis ik binnenkort naar m'n eigen appartementje. Weg van de mama om helemaal op m'n eentje te gaan leven. Als je 5 jaar op kot gezeten hebt, dan klinkt dit als muziek in de oren!
M'n moeder maakt me gek! Een ander soort gek dan ik al ben en absoluut niet het soort gek dat je wil zijn. Tenzij je graag in zo'n instelling wil gaan wonen waar mensen met witte jassen voor je zorgen.
Iedereen mag hier zijn ei kwijt, hier is alvast het mijne:
gisteren de grote kast in de woonruimte leeggemaakt, want deze mag ik van mama meenemen. Dat ding zit vol met gerief van ons ma en ze maakt van de gelegenheid gebruik om de helf weg te geven of weg te gooien.
Heel slim gezien van m'n moeder, ik wou alleen dat ze er wat sneller mee begonnen was, morgen komt de verhuiswagen en de woonkamer staat gat-over-kloot (sorry voor de Belgische uitdrukkingen)
1) mijn moeder weet niet wanneer ze moet zwijgen, als ze eenmaal begint met op te sommen wat nog moet gebeuren. Ze vergeet dat ik 24 ben en aan de meesten dingen zelf al gedacht heb of zelfs al verschrikkelijk fantastisch geregeld heb. (merk je de frustraties?)
2) ze weet niet hoe ze een verhuis moet organizeren (binnenkort verhuist ze zelf ook, aangezien het ouderlijk huis te groot is voor haar alleen) Leent geen dozen uit en denkt contstant in functie van haar verhuis die pas over een paar maanden is.
Lege pamperdozen zijn ideaal voor het verhuizen van boeken en strips. (of iets anders dat behoorlijk zwaar is). Ze heeft er 6 en eigenlijk heeft ze ze nog niet nodig. Ik sleur m'n boeken in grote dozen (ok ik vul ze niet helemaal, maar toch blijft het onhandig, maar ok, nu ben ik aan't zagen)
3) we zijn met z'n drieën aan't inpakken, m'n moeder, m'n zus en ik. M'n zus en ik hebben een geheim taaltje en we doen zowiezo al gek zonder aanleiding. Dus tijdens het inpakken heb je voor zover ik weet je stem niet nodig. Dus wij veel idioterij aan't verkopen, hoge en lage stemgeluiden, veel plezier en gelach. Wie kan dit niet hebben? Juist ja, de mama. We werken niet voort zegt ze dan. Toegegeven, het kan zijn dat we in totaal vijf minuutjes weggelachen hebben. Maakt dat het nou?
4) ze kan niet luisteren, gewoon horen wat er gezegd word.
Stel: iemand vertelt jou een verhaal, eentje waarvan je pas het volledige geheel op het einde van het verhaal ziet. Dus wat moet je doen, luisteren, opslaan en daarna linken leggen. Niet bij mijn moeder dus: die stelt na de eerste 10 woorden al een vraag, want ze snapt het niet.
5) mijn moeder kan volgens mij niet logisch nadenken!
Ik werk overdag, mijn moeder niet. Zij is moe savonds als ik thuiskom, ik niet.
We moeten samen de kasten leegmaken (haar idee). 1 probleem, wanneer gaat dat? Dus zeg ik: maak de kasten overdag leeg, steek wat jij wil houden in een doos of kast en al de rest in een doos of op de tafel zodat ik kan kijken wanneer ik thuiskom of er iets bij zit dat ik kan gebruiken. (is dat zo moeilijk?)
Ik ben frustraties allom, maar ik hou me sterk met de wetenschap dat het bijna voorbij is.
bedankt voor het luisteren
nee, het grote werk is al die dozen terug uitladen en de inhoud een plaatsje geven.
*slaat op*
